— Mayakovskiyni o'qiganmisiz?
— Yo'q, hozir maktablarda uni o'qitishmaydi. U rasmiy sovet shoiri bo'lgan.
— Shundaylikka shunday lekin men Mayakovskiyni sherlarini sevib o'qirdim va hatto uning hayoti bilan ham qiziqib ko'rganman.
— Hamrohlarimiz bezovtalanib oldimizga kelishadi. Ular meni rashk tufayli tomosha ko'rsatadi, degan havotirda. Ammo hayotda ko'pincha bo'lgani kabi ilk taassurot yanglish bo'lib chiqadi.
— U raqqosani yani o'zining noshirini rafiqasini sevib qoladi - zavq bilan hikoya boshlayman men. Aynan mana shu ishq uni siyosatni biroz unutib, ijodiga biroz insoniylikni olib kiradi. Shoir sherlaridagi mahbubasini ismini tez-tez o'zgartirib tursada, noshir ularning barchasi o'z xotini to'g'risida ekanligini yaxshi bilardi. Lekin sherlarni nashr qilaverardi. Ayol bo'lsa erini ham, Mayakovskiyni ham sevardi. Oxir oqibat ular chorasini topishadi: uchovlari birga yashay boshlashadi va baxtli bo'lishadi.
— Men erimni ham sizni ham yaxshi ko'raman deb hazil qiladi muharrir ayol. siz ham Rossiyaga ko'chib kela qoling.
— Bu sizning sevgilingizmi?
— Afsuski bundan kamida besh yuz yil avval shunday bo'lgan. Hozir esa u qushday ozod. Bu qizning kelajagi porloq. Biroq hali ham o'ziga munosib, unga hurmat va muhabbatda bo'ladigan insonni uchratmadi.
— Nega bunday deysiz ,hijolat boladi— Hilol.
. . .
. . .
— Ma'naviy rivojlanish har doim ham sog'lom fikr bilan mos bo'lavermaydi.
— Yana bir gap. - davom etadi Yao. Biz o'qigan vaqtlarda maktablarda
Mayakovskiy o'qitilgan va bu sevgi uchburchagi nima bilan tugaganini hamma biladi. Shoir o'ttiz olti yoshida o'zini otib o'ldiradi.