Endi sen haqingda yozmayman…
Endi sen haqingda she’rlar yozmayman. Chunki ba’zan insonning ko‘ngli og‘risa, uning qo‘li qalamga emas, sukutga boradi. Men seni deb qancha chiroyli so‘zlar yozdim, qancha hislarimni satrlarga joyladim. Har bir yozganimda yuragimdan bir parcha bor edi. Balki sen uchun bu oddiy so‘zlar bo‘lgandir, ammo men uchun ularning har biri chin yuragimdan chiqqan tuyg‘ular edi.
Bilasanmi, odamni yozishdan qaytaradigan narsa so‘zlarning tugashi emas, ko‘nglining qolishidir. Men ham endi sen haqingda yozmayman. Seni yomon ko‘rganimdan emas, shunchaki ko‘nglimni og‘ritgan narsalarni tushuntirishdan charchaganim uchun. Har safar nimanidir yuragimdan chiqarib yozsam, yana bir bor hislarimni ochib beraman. Endi esa ichimdagi gaplarni o‘zimda saqlagim keladi.
Balki bir kun yana yozarman, balki yo‘q. Ammo bugun bilganim shu: har bir samimiy so‘zning ortida bir yurak, har bir yozilgan satrning ortida bir his bor. Uni qadrlashmasa, odam asta-sekin jim bo‘lib qolarkan.
Endi sen haqingda yozmayman. Chunki ba’zi insonlar haqida yozishga so‘z topiladi-yu, ular uchun sarflangan hislarni oqlashga bahona topilmaydi.
Lekin bir narsani bil: men yozganlarimdan afsuslanmayman. Chunki ular mening samimiyatim edi. Men o‘z hislarimni yashirmadim, borimni berdim. Endi esa ko‘nglimni asrashni tanlayman. Chunki men ham qadrlanishga, tushunilishga va samimiyatimga yarasha munosabat ko‘rishga loyiqman.