Yolg‘on — haqiqatdan qochishning eng oson yo‘li
Ba’zan odamlarning yolg‘on gapirishiga hayron qolaman. Nega inson haqiqatni boricha aytishdan qo‘rqadi? Nega uyalmasdan boshqa bir insonning ko‘ziga qarab, aslida bo‘lmagan voqealarni gapira oladi? O‘zini baxtli ko‘rsatish uchunmi, xatolarini yashirish uchunmi yoki hayotidagi ayrim voqealarni boshqalardan sir tutish uchunmi?
Albatta, har bir insonning o‘z hayoti, o‘z sirlari bor. Hech kim hamma narsani hammaga aytishga majbur emas. Ammo sir saqlash bilan yolg‘on gapirishning orasida katta farq bor. Biror narsani aytishni istamaslik boshqa, mavjud bo‘lmagan haqiqatni yaratish esa butunlay boshqa masala.
Menimcha, inson o‘zini qanday bo‘lsa, shunday ko‘rsatishdan uyalmagani ma’qul. Baxtli bo‘lmasangiz, doimo baxtli ko‘rinishga urinishingiz shart emas. Xato qilgan bo‘lsangiz, uni tan olish sizni yomon inson qilib qo‘ymaydi. Hayotingizda hammasi joyida bo‘lmasa, buni yashirish uchun minglab hikoyalar to‘qishingizga hojat yo‘q.
Men hech qachon birovni ataylab aldashni to‘g‘ri deb hisoblamaganman. Chunki yolg‘on bilan erishilgan ishonchning umri uzoq bo‘lmaydi. Bir kun kelib haqiqat baribir o‘z o‘rnini topadi. O‘shanda odamlar sizning aytganlaringizni emas, aslida qanday inson ekaningizni ko‘ra boshlaydi.
Eng achinarlisi, ba’zan inson yolg‘on gapirishga shu qadar odatlanadiki, oxir-oqibat o‘zi yaratgan hikoyalarga ham ishonib qoladi. Biroq qancha chiroyli gapirmang, haqiqatni o‘zgartirib bo‘lmaydi.
Men uchun insonning eng chiroyli fazilatlaridan biri — rostgo‘ylik. Chunki haqiqat har doim ham yoqimli bo‘lmasligi mumkin, lekin u insonni aldab yashashga majbur qilmaydi.
Axir, boshqalarga yoqish uchun o‘zingiz bo‘lmagan insonning rolini o‘ynashdan ko‘ra, qanday bo‘lsangiz, shundayligingizcha qabul qilinish afzal emasmi?