Prava ololmadim, lekin umidim katta!
Bugun hayotimdagi yana bir katta sinovdan o‘tdim. To‘g‘rirog‘i, sinovdan o‘tdim-u, haydovchilik guvohnomasidan o‘ta olmadim!
Rulga o‘tirganimda o‘zimni xuddi Formula-1 poygachisidek his qilgandim. Ichimda bir ovoz: «Ismigul, sen uddalaysan, yo‘llar seni kutyapti!» deb turardi. Ammo imtihon oluvchi akamizning nigohidan bildimki, yo‘llar hali meni kutishga tayyor emas ekan!
Prava olish uchun borgan edim, piyoda yurish bo‘yicha tajribamni yanada oshirib qaytdim. Endi mashinalarni ko‘rsam, ichimda bir armon: «Eh, shu rulning orqasida men ham o‘tirishim mumkin edi-ku!» deyman.
Uyga qaytib, o‘zimga o‘zim tasalli berdim: mayli, bu safar bo‘lmadi, keyingi safar albatta olaman! Axir, katta haydovchilar ham bir kunda haydovchi bo‘lib qolmagan-ku!
Hozircha prava yo‘q, mashina yo‘q, lekin rejalar katta. Bir kun kelib, ko‘chada mashina haydab ketayotganimda, bugungi kunlarni eslab o‘zim ham kulaman.
Xulosa: Prava ololmadim, lekin hayot meni hali imtihondan o‘tkazishda davom etadi. Faqat iltimos, hayotjon, keyingi imtihoningni test shaklida qilgin, rulda emas! 😂🚗
Hozircha meni haydovchi deb emas, bo‘lajak haydovchi deb chaqiringlar. Chunki orzularimning benzini to‘la, faqat guvohnomam yo‘q! 🤣