Ba’zi narsalar kech anglanadi…
Inson ulg‘aygani sari ko‘p narsaning ma’nosi o‘zgarib borarkan. Avvallari shoshilgan manzillaringga bir kun kelib borishni istamay qolasan. Bir paytlar oddiy tuyulgan suhbatlarni sog‘inasan, yoningda bo‘lishiga ko‘nikib qolgan insonlaringning qadrini esa ular uzoqlashganda chuqurroq his qilasan.
Qizig‘i, biz ko‘pincha baxtni uzoqlardan izlaymiz. Katta orzular, yangi manzillar, hali kelmagan kunlar… Go‘yo hayotimiz qachondir, nimadir sodir bo‘lgandan keyingina boshlanadigandek.
Aslida esa hayot biz kutayotgan o‘sha katta voqealar orasidagi oddiy kunlarda yashirin ekan. Onamizning bir piyola choy uzatishida, eski do‘stning kutilmagan xabarida, yomg‘irdan keyingi tuproq hidida, kechqurun kitob o‘qib o‘tirganimizda…
Bularning barchasi bir kun xotiraga aylanadi. Biz esa o‘sha xotiralarni sog‘inib, yana bir bor yashashni istaymiz.
Balki shuning uchun ham inson bor narsasining qadriga uni yo‘qotishidan oldin yetishi kerakdir. Hamma narsani vaqtga topshiraverish ham to‘g‘ri emas. Chunki vaqt ayrim narsalarni davolaydi, ayrimlarini esa faqat uzoqroq sog‘inishimiz uchun bizdan olib ketadi.
Shunday ekan, bugun yaqinlaringiz bilan ko‘proq suhbatlashing. O‘qimoqchi bo‘lgan kitobingizni oching. Ko‘nglingiz tusagan manzilga imkon topib boring. Aytilishi kerak bo‘lgan yaxshi gaplarni ertaga qoldirmang.
Axir biz umrni emas, ko‘pincha umrning ichidagi eng go‘zal lahzalarni boy beramiz.